13 pięter problemów mieszkaniowych

Kraków. Październik 2007 roku. Szukam mieszkania, pokoju lub miejsca w pokoju do wynajęcia. Internat wojskowy przestał być ogólnodostępny, a wynajmowane na kolejnym roku studiów mieszkanie mimo położenia tam, gdzie diabeł mówi przysłowiowe dobranoc, podrożało nie do przyjęcia. Internet mam tylko w bibliotece, więc kontakty z ogłoszeń zapisuję w notesie. Dzwonię pod pierwszy numer, nie pamiętam jakiego mieszkania dotyczy. Ale jadę. Otwiera gość pod pięćdziesiątkę wynajmuje dwa mikroskopijne pokoje – tylko studentkom, żadnych mężczyzn. Pytamy, kto mieszka w trzecim. Odpowiada bez mrugnięcia okiem: ja. Jeszcze na klatce dzwonię pod kolejny numer – mieszkanie w centrum, ale kamienica XIX-wieczna, okna wychodzą na podwórko-studnię. Co prawda 500 złotych, ale pokój osobny. Na miejscu okazuje się, że owszem – ale bez drzwi, bo się nie mieszczą. W pokoju łóżko, i dwie półki („Zawsze przecież można rzeczy trzymać w tapczanie”), w dodatku casting, którego nie wygrywam. Podejmuję kolejną próbę – tym razem nie jadę – wypytuję o wszystko przez telefon, szkoda czasu i zmarnowanych ogłoszeń, trzeba pędzić do biblioteki. Pięciometrowy pokój u dwójki emerytów – tapczan, szafa i parapet zamiast biurka. Nie ma prysznica, myć się można w miednicy (jednej, swojej przynieść nie można). Rachunki, co dwa miesiące, a w pozostałe tylko zwykła opłata: 700 zł miesięcznie („Jak to nie pasuje, przecież z okna widać Wawel!”), w dodatku żadnych gości i żadnych „internetów”. Jestem zdesperowana, ale nie na tyle. Mieszkanie znajduję w połowie listopada, a do tego czasu przepłacam, na zajęcia i do pracy dojeżdżam z Łagiewnik – czasem 1,5 godziny, nie licząc 20-minutowego spaceru od przystanku. Mam wtedy trochę ponad 21 lat, dam radę, przyszłość przede mną.

***

Budynek ma siedem pięter, a pacjenci są rozmieszczeni od góry do dołu. Na siódmym prawie zdrowi, na szóstym lekko chorzy, na piątym poważniejsze przypadki. I tak dalej. Na drugim piętrze leżą już bardzo poważnie chorzy, a na pierwszym tacy, co do których straciliśmy niestety wszelką nadzieję.

[D. Buzzati, Siedem pięter, cytat za F. Springerem]

W budynku Filipa Springera pięter jest trzynaście. A oprócz nich zgniły fundament doświadczeń od początku XX wieku, budulec, spoiwo, piwnica i garaż. Niby dobrodziejstw bez liku. Tyle, że nie ma gdzie mieszkać. Ale trudno tak powszechnemu zjawisku poświęcać więcej uwagi. Takie czasy.

Mieszkać nie ma gdzie. Bo mieszkań za mało, bo w portfelu pustka, bo umowa śmieciowa, bo kredytu nie ma, a jak jest – to we frankach, bo nie ma żadnych do wynajęcia, bo eksmitowali właściciele, albo wykurzyli „czyściciele”. Czasem nawet sąd się złamie i wyda wyrok na korzyść ex lokatora, ale wyrok można sobie, pisze Springer, co najwyżej oprawić i powiesić na ścianie – jeśli się jakąś posiada.

Można się wściekać, debatować i wykrzykiwać zgrabne przedwyborcze hasła dotyczące polityki mieszkaniowej, ale to nie jest temat i problem na jedną kadencję, więc i tak nic się nie zmieni w kulturze instant, w której wszystkiego wymagamy na już, na teraz. Można też rzucić się z okna, zaczadzić lub wypić truciznę. Jak wskazuje reporter, problemem też jest nastawienie na dorosłość, dziwacznie pojmowaną – jako posiadanie kredytu. I to, że rynek mieszkań i tak funkcjonuje – mimo bankructw, kryzysów, franków i likwidatorów. Działamy trochę bezrefleksyjnie, a jeśli jakieś refleksje się pojawiają, to przychodzą wraz z modą i odchodzą wtedy, kiedy rzeczywistość puka do drzwi. W naszych głowach jest tylko posiadanie albo śmierć. Tertium non datur.

Kiedy czytam 13 pięter Springera, to mam wrażenie, że wszystko to już widziałam, że wszędzie byłam, a jeśli nie przeżyłam, to przynajmniej byłam świadkiem. Dlatego tym bardziej uważam, że należy pisać o tym, co nas wszystkich boli, co nas trzyma za gardło, a czasem je podcina. I o tym, co na poglądowych filmach o inwestycyjnych rajach i krainach mlekiem i miodem płynących nie mieści się w kadrze.

13 pięter

Filip Springer
Wydawnictwo Czarne
Liczba stron: 280
Ocena: 5/6

SKRÓT DLA OPORNYCH

Dla kogo na pewno tak: dla czytelników poprzednich reportażowych propozycji Filipa Springera – jako potwierdzenie jego talentu do podejmowania tematów, o których wszyscy wiedzą i nad którymi nikt się nie pochyla.

Kto powinien unikać:  czytelnicy, którym nie w smak czytanie o tym, co brudne i brutalne i wolą odwrócić od tego wzrok.

6 thoughts on “13 pięter problemów mieszkaniowych

  • Przepadłam, teraz będę chora, jak nie kupię. Tym bardziej, że też sobie uroiłam mieszkanie na własność. 😀

    • No cóż, to nie jest taki zły pomysł, ale trzeba uważać, bo napaleńców pragną zrobić w bambuko banki, deweloperzy i inne paskudy.

    • To książka, którą moim zdaniem powinien przeczytać każdy, także tym lepiej 🙂

  • Piszesz z polotem – może opiszesz też swoje perypetie?

    Szukanie mieszkania to zawsze horror, zawsze stresujący. Na Śląsku na szczęście jest łatwiej, najwyżej się dojeżdża tramwajem, ale zawsze jest w czym wybierać a ceny są zdecydowanie niższe niż w okolicach Krakowa, ale i tak pierwsze swoje miesiące tu spędziłam mieszkając w pokoju bez biurka, gdzie była tylko malutka szafa i rozkładany fotel do spania (na którym ktoś sypiał gdy wyjeżdżałam czasem do domu), właścicielka myła naczynia cifem, więc wszystko śmierdziało, wszędzie (nawet na lampie czy ścianach) były poprzyklejane włosy jej i jej srającego wszędzie psa – nie raz, nie dwa, zostawiała go na cały dzień zamkniętego w mieszkaniu i po powrocie w korytarzu czekało parę gówien…

    • No więc właśnie. Od razu przypomniały mi się jeszcze mieszkania z toaletą dostępną dla wszystkich mieszkańców piętra – czyli XIX-wieczna kamienica wita w swych podwojach…

Comments are closed.